2 weken geleden had ik een vrijgezellendag van Tom. We zijn naar zoetermeer geweest waar we hebben gebodyboard. Erg geslaagd
Edith Burns was een buitengewone dame. Ze woonde in San Antonio in Texas. Will Phillips was een vriendelijke dokter die zijn patiënten als mensen beschouwde. Zijn meest geliefde patiënt was Edith Burns. Zij stelde zich gewoonlijk als volgt voor: “Hallo, mijn naam is Edith Burns. Gelooft u in Pasen?” Vervolgens legde ze dan de betekenis van Pasen uit en het leven van veel mensen is daardoor veranderd.
Op een dag kreeg dokter Phillips slecht nieuws binnen over Edith. Verdrietig vertelde hij haar: “Je hebt kanker, Edith. En je hebt niet lang meer te leven”.
Maar Edith antwoordde: “Will Phillips, schaam je je niet? Waarom ben je zo verdrietig? Denk je dat God fouten maakt? Ik ga de Heer Jezus zien Die mij zo dierbaar is, plus mijn man en mijn vrienden. Je hebt me net verteld dat ik voor eeuwig Pasen mag gaan vieren en het lijkt wel of je mij mijn enkele reis niet gunt!”
Al snel moest ze in het ziekenhuis worden opgenomen. Edith zei tegen de dokter: “Will, ik ben nu bijna thuis, wil jij ervoor zorgen dat ik op een zaal terechtkomt waar vrouwen liggen die nog niets van Pasen weten?”
Dat gebeurde. Veel vrouwen die de zaal met Edith deelden, werden voorgoed andere mensen. En iedereen op die verdieping begon haar Edith Pasen te noemen; iedereen behalve de hoofdzuster, Phyllis Cross.
Phyllis liet er geen twijfel over bestaan, dat ze niets van Edith moest hebben; ze vond haar maar een ‘religieuze dwaas’. Al snel echter werd ook Phyllis Cross naar het zaaltje van Edith getrokken, als ijzer naar een magneet.
Phyllis Cross zei: “Edith, je stelde iedereen hier de vraag ‘Geloof je in Pasen?’, maar nooit aan mij.” Edith antwoordde: “Dat wilde ik vaak wel, maar de Heer zei me te wachten, totdat je er zelf mee zou komen. Maar nu je het vraagt … ”
Edith Burns nam haar Bijbel en deelde samen met Phyllis Cross het Paasverhaal: over de dood, begrafenis en opstanding van Jezus Christus. Edith zei: “Phyllis, geloof je nu in Pasen? Geloof je dat Jezus Christus leeft en dat Hij wonen wil in jouw hart?”
Phyllis Cross antwoordde: “Oh ja, dat wil ik geloven met heel mijn hart en ook wil ik Jezus toelaten in mijn leven.” Op dat moment bad Phyllis Cross en vroeg ze Jezus Christus in haar hart te komen.
Een paar dagen later, op eerste Paasdag, liep Phyllis het zaaltje van Edith binnen. Edith lag in bed met haar Bijbel op schoot. Haar handen lagen op de open Bijbel en ze had een glimlach op haar gezicht. Toen Phyllis Cross Edith’s hand wilde oppakken, besefte ze dat Edith dood was. Haar linkerhand lag op Johannes 14: “In het huis Mijns Vaders zijn vele woningen; Ik ga heen om u plaats te bereiden. Ik kom weder en zal u tot Mij nemen, opdat gij ook zijn moogt waar Ik ben.”
Phyllis Cross verliet Edith, liep het zaaltje uit naar een tafel waar twee leerling verpleegkundigen zaten. Ze zei: “Hallo, mijn naam is Phyllis Cross. Geloven jullie in Pasen?”
De schrijver is onbekend
bron: http://www.cbmc.nl/nieuwsbrief_popup.php?nbvId=144
Achter de watermolen wordt de stroom door een houten bak geleid en daar kon ik deze beauty maken.
Uit dezelfde serie als de vorige, maar nu van de andere kant gezien.
Dit is een van de eerste van de meer serieuze pogingen tot fotografie met de 40d. Ben er best tevreden over. Volgende keer neem ik mijn statief mee.
Het is nu een aantal jaren dat ik bezig ben met digitale fotografie. Ik ben begonnen met een Canon A95. Mooi toestelletje. Aantal megapixels was best goed (zeker voor die tijd), maar het optisch zoombereik was niet echt geweldig.
Er verstreken wat jaren en mijn powershot A95 werd ingeruild voor een Powershot S5 IS. Meer mogelijkheden; en vooral meer zoom. Tot 10x optisch. Dat is natuurlijk wel even andere koek. Net als de A95 een zeer goede macrofunctie en verder een prima lens.
Zeker een mooi toestel en daar heb ik dan ook vele jaren plezier van gehad. Maar ook hier merkte ik dat ik een stapje verder wilde gaan. Het zoombereik is dan wel mooi, maar de lichtgevoeligheid weer niet genoeg (voor bijvoorbeeld indoor sportfotografie). Dus tijd om de wensen goed in kaart te brengen, de financiele geldstromen weer eens onder de loep te nemen, de prioriteiten weer eens goed op een rij te zetten, lang wachten en sparen, de wensen en prioriteiten nog eens afstemmen en dan toch maar over te stappen op digitale spiegelreflex.
En dit is het resultaat dan van lang wachten en dromen. Hier moet ik dan toch zeker weer een paar jaar van mijn leven mee kunnen delen. De Canon 40D!
Binnenkort volgen de eerste resultaten!
Vandaag is het biddag. Volgens mij officieel zelfs biddag voor gewas en arbeid. Maar daarvoor in de plaats is natuurlijk ook te lezen biddag voor kredietcrisis of zorgen of juist voor prettige en mooie gebeurtenissen. In ieder geval: ik was in de kerk.
We hadden daar een gebed waar we tussendoor telkens een vers van psalm 62 zongen. En bij het zingen van vers 6 kwam er bij mij wel een gevoel los. Niet zoiets als een openbaring of een aanraking (misschien ook wel), maar meer een belevenis dat je gevoel het nog doet. Ik, en velen waarschijnlijk met mij, heb regelmatig dat je fasen hebt dat HET je allemaal niet meer zo raakt. De vreselijke zaken in het nieuws doen je minder, maar ook de prachtige gebeurtenissen om je heen geniet je minder van. Eigenlijk is je gevoel gewoon afgevlakt. Maar vandaag kwam het weer een beetje los.
Zet nooit uw hart op geld of goed,
zie toe dat gij geen onrecht doet,
want alle macht is snel vervlogen.
‘t Zij hoog of laag, ‘t zij arm of rijk,
gij zijt een ademtocht gelijk,
lucht, in een weegschaal afgewogen.
Een redelijk onbeurende tekst, maar niet heus. Iets dat zo in onze maatschappij is verweven met macht en status is geld. Het is een gemak om te hebben, tuurlijk dat ontkent niemand, maar tegelijkertijd beinvloedt het mijn handelen meer dan ik eigenlijk zou willen. Het bepaald hoe mijn leven is ingedeeld, welke uitgaven ik doe, maar ook dat ik toch enigszins gebonden ben aan de baan die ik nu doe (hoewel ik dat overigens nu niet zo erg vind). Ik heb ook een bepaalde machtspositie opgebouwd (wees niet bang, het is geen hoge), door het inkomen dat ik heb en de zaken waaraan ik het besteed.
Gisteren bij De Wereld Draait Door was Raymond Sluiter te gast. Hij vertelde dat hij toen hij stopte met tennissen, zijn broer een ziek dochtertje had. Hij verdiende goed in het tennis (toch een van onze betere tennissers) en ondanks al dat geld wilde hij maar een ding: bij zijn familie zijn! Dat is precies de kern hier. Het gaat om prioriteiten en de tijd nemen om deze te ontdekken.
Voor mij is dat (1) meer genieten van alles dat er gebeurd om me heen, (2) de rust en tijd nemen om na te denken en te reflecteren en (3) gerichter keuzes maken om zaken te doen die ik wil doen.
Vandaag in Duitsland een jongen van 17 die 15 mensen heeft neergeschoten, in onze gemeente 2 mensen die ernstig ziek zijn, het nichtje van Raymond Sluiter… ik wil dat het me raakt!. Ik wil niet afgestompt raken! Is dat niet juist wat me menselijk maakt? Vandaag bij het lezen van psalm 62 vers 6 werd ik weer geraakt. En ik dacht aan Raymond Sluiter en zijn zieke nicht (dat uiteindelijk is overleden). En ik ben blij dat ik me weer verdrietig voelde. Het voelde ook wel alsof mijn hart letterlijk weer wat meer ruimte kreeg om te kloppen.
Je kunt vaak verstandelijk wel vinden dat iets erg is of juist mooi, maar als je het gevoel niet hebt, wat is het dan waard? En hoe erg het ook is, af en toe heb ik van die fasen. Momenteel heb ik het maatschappelijk gezien best goed voor elkaar, en toch wil ik altijd weer dat het gevoel ook goed is. En dat gevoel is niet gekoppeld aan mijn geld of mijn status. Waar komt dat toch vandaan?? Het is misschien wel goed dat een andere keer over na te denken.
Ik ben blij dat HET me weer raakt!
Nou, … tja… hoe begin je weer na een lange tijd van stilte. De beste manier lijkt me door gewoon maar weer aan de slag te gaan.
Ik heb wel weer wat ideeen waar ik mee aan de slag wil en moet maar eens gaan kijken of dat werkt met deze manier van bloggen. In ieder geval moet het wel weer iets actiever gaan worden op dit blog.
Voor mij weer een lange tijd geleden. Het ontbreken van tijd als voornaamste reden. Zoals ik al zei in mijn vorige post (van heeeeel lang geleden), had het posten voor mij even geen prioriteit meer. En dat heeft het nog steeds niet, maar ik mis het wel een beetje. Ik mis het om er mee bezig te zijn. Om te schrijven over iets. Je gedachten in woorden te uitten, concreet te maken. Ik hoop dat ik de komende tijd weer wat meer hiermee bezig kan zijn.
De afgelopen week heb ik een documentaire gezien van Martin Scorsese over Bob Dylan. De titel heb ik al verraden. No direction home. Ik kreeg hierbij echt het gevoel van een geschiedenisles. Alsof je meemaakt wat er in een bepaalde periode in de geschiedenis is gebeurd. Het is echt een geweldige documentaire. Allerlei personen spreken over de levende legende en ook hijzelf komt uitgebreid aan het woord. En het grappige van deze film is dat het laat zien hoe deze man bezig is om allerlei mensen te beinvloeden en zelf een bepaalde rol te spelen in de wereldgeschiedenis, terwijl hijzelf eigenlijk niet weet waar hij mee bezig is. Wanneer hij aan het woord is, komt er ook eigenlijk weinig zinnigs uit. En dat terwijl de teksten die hij schrijft werkelijk briljant zijn en zelfs iets profetisch hebben.
De docu zit vol unieke beelden en opnames van concerten, maar wat ik ook erg leuk vond waren de beelden van de artiesten die Bob Dylan hebben beinvloed. Dus een aanrader voor iedereen die van muziek houdt, die van geschiedenis houdt of die houdt van docu’s.
