You are currently browsing the monthly archive for december 2005.
Voetballen tussen de loopgraven, vijanden die samen de Internationale zingen, de macht van de adel die afneemt, deserterende soldaten, de verspilling van mensenlevens en het spel van de leiders. Een aantal kenmerkende voorbeelden van de eerste wereldoorlog die uitvoerig worden behandeld in de eerste 150 pagina’s van het boek In Europa van Geert Mak. Afwisselend laat Mak zijn bezoekjes in het hedendaagse Europa, de grote lijnen van de geschiedenis en de verhalen van en over individuen uit die tijd samenvloeien tot een groot en mooi verhaal over de geschiedenis van Europa. En in dit geval over de eerste wereldoorlog.
In mijn verleden had ik nooit de rust om geschiedenisverhalen te lezen. Te droog en langdradig was vaak mijn oordeel. Al vele malen had ik met het boek van Mak in mijn hand gestaan, maar nooit durfde ik het boek te openen. Een soort voorgevoel dat het ook weer tegenvaller zou zijn maakte dat ik het boek altijd weer teruglegde. En toch bleef het trekken. Al die goede reacties van mensen die het boek wel gelezen hadden. Het afgelopen jaar heb ik het boek dan gekregen en toen kon ik er niet meer onderuit.
Iedere dag moet ik een kwartier met de trein naar werk. Meestal gebruik ik dat kwartiertje om te lezen. Ik ben nu een maandje bezig met dit boek. Het zijn telkens maar kleine stukjes die ik lees, maar desondanks blijft het boek boeien. Ik hoor wel verhalen over Geert Mak dat hij teveel romantiseerd en af en toe een loopje neemt met hoe het echt is gegaan, maar wat een verteller is die man. De levens van de mensen uit het verleden komen werkelijk tot leven voor je ogen! Ik ben niet zo’n kenner op het gebied van de geschiedenis dat ik kan bepalen wat er niet en wel klopt. Maar ik heb liever dat ik er iets van afweet, dan dat ik iedere keer weer niet begin aan de droge en langdradige geschieniskost.
Het einde nadert! 2006 zal spoedig aanbreken. Maar voor het zover is, kan ik de resterende dagen nog mooi even gebruiken om wat terug te blikken op het afgelopen jaar. In deze post zal ik dat doen door te kijken naar de boeken die ik dit jaar onder handen hebben genomen. Wat waren de toppers en wat waren de floppers? Hieronder volgt het antwoord.
De Floppers
Ik ben wel een liefhebber van dikke boeken, omdat je dan lang kunt genieten van een goed verhaal. Bij het dichtdoen van een boek na het uit te hebben gelezen ervaar ik altijd weer als een climax. Daarom heb ik ook liever boeken die niet goed eindigen, een open einde hebben of een enorm origineel einde. Gelukkige eindes laten me altijd met een onaf gevoel achter.
Dikke boeken hebben de gewoonte zich te ontwikkelen tot series. Series hebben de gewoonte om na een originele aftrap over te gaan tot een matig middenstuk. Een uitzondering zullen we bij de toppers tegenkomen, maar ook bij de floppers staat een deel van een serie. Namelijk Xenocide van Orson Scott Card. De voorgangers (Ender’s Game en Speaker for the Dead) waren geweldige boeken, die zonder twijfel bij de toppers hadden gestaan als ik ze pas het afgelopen jaar had gelezen. Maar Xenocide is niets meer dan een aaneenschakeling van uitgewerkte ideeen die in de vorm van monologen en dialogen een verhaal proberen te vormen. Hoewel de eerste twee delen ontzettend goed uitgewerkte karakters kent, blijven de personages in dit derde deel op een afstandje van me staan. Er ontbreekt een goed verhaal en ook de (complot)theorien staan tussen hen en mij in. Een flopper dus van deze briljante schrijver.
Daarnaast is daar Stravanganza van Mary Hoffman. Ja, ik weet het, het is een kinderboek! Het beste kinderboek van 2004 zelfs. Om die reden heb ik het toch geprobeerd (en op aanraden van mijn onderbuurvrouw). Ik heb wel genoten van de koning van Katoren van Terlouw, en dacht dat dit misschien ook wel iets kon zijn. Maar ik merk dat ik nu toch wel de kinderboeken ben ontgroeid. Ook de Zevensprong van Tonke Dragt heb ik het afgelopen jaar nog herlezen, maar ook deze viel me wat tegen. Misschien omdat de serie destijds zo goed was. In het boek krijgen de karakters gewoon te weinig diepte. En dat is bij Stravanganza ook. Het verhaal krijgt gewoon nauwelijks diepte. Zelfs om de spanning op te bouwen wordt nauwelijks de tijd genomen. Misschien dat ik teveel van de oude stempel ben (wat ik me slecht kan voorstellen), maar van mij wat er wel iets meer diepgang. Voorlopig voor mij dus geen kinderboeken meer. Hoewel..
De Middenmoot
Het afgelopen jaar heb ik twee boeken van Neil Gaiman gelezen. De eerste was gewoon ‘lekker leesvoer’, getiteld Coraline. De tweede komen we later nog wel tegen. Coraline is ook een kinderboek, maar in tegenstelling tot mijn floppers van 2005, weet deze auteur wel goed spanning op te bouwen. Het verhaal blijft een beetje dun, maar zijn originaliteit maakt heel veel goed. De beste omschrijving is misschien Lewis Caroll meets Stephen King en dat in een kinderboek. Geen topper, maar zeker de moeite van het lezen waard. het is ook een dunnetje, dus goed te consumeren als tussendoortje.
Ook De Schrijvenaar van Thyll van Peter Schaap viel me iets tegen. Achteraf gezien heb ik het natuurlijk ook verkeerd aangepakt door met zijn beste boek te beginnen. De Schrijvenaar is een leuk fantasieverhaal met veel humor, maar geen geweldig boek. Vandaar een vermelding als middenmoter.
Een ander boek met dezelfde waardering is De muziek van het toeval van Paul Austen. Een serieuzer boek dan de schrijvenaar. Het thema toeval staat (zoals in veel van zijn boeken) ook in dit boek centraal. Hoewel zeker geen slecht boek, krijgt het van mij niet de nominatie topper. Wel leuk om te lezen hoe iemand in the middle of nowhere verzeild is geraakt om daar een muur te gaan bouwen. Het zou zo een filmscript kunnen zijn. In 2006 wil ik nog wel andere boeken van hem gaan lezen.
Ook ik bezwijk voor de charmes van J.K. Rowlings creaties. Nou ja, dat wil zeggen, ik lees alle boeken wanneer ze uitkomen, maar ik kan niet zeggen dat ik een absoluut fan ben. Maar natuurlijk heb ik dus Harry Potter and the Halfblood Prince gelezen. Als het hier zou stoppen, dan zal ik er niet wakker van liggen. Maar het is lekker leesvoer, ook gezien het feit dat ze steeds dikker worden, en het zit vol met originele vondsten. Ik vind het erg vergelijkbaar met verhalen van Roald Dahl. Het is wederom een goed boek, maar de nieuwigheid is er wel een beetje af. Ik vind dat het zeker wel tijd om de serie af te ronden.
Toppers
Laat ik maar beginnen met het grootste werk. En dat mag je letterlijk nemen. Want met ongeveer 3200 pagina’s (verspreid over 4 delen) is Anderland van Tad Williams zeker een dikke pil te noemen. In een science fiction setting weet Williams mij als lezer moeiteloos van de ene climax naar de volgende te leiden. Het verhaal is origineel en de auteur neemt veel tijd voor persoonbeschrijvingen, waardoor je goed kunt meeleven met de personages (een stuk of 15!). Door een groot deel van het verhaal in een soort matrixwereld te laten afspelen waar je van de ene wereld naar de andere overgaat, blijft ook de omgeving boeiend. Geweldig werk en ik was dan ook blij dat het zo veel pagina’s telt!
Een eerder genoemde auteur is Peter Schaap. Ook in de categorie toppers treffen we een werk van hem, namelijk Ondeeds de Loutere. Dit werk is niet in 2005 verschenen, maar al veel eerder. Het verhaal gaat over een pelgrimstocht van een monnik, maar het is zo absurd en humoristisch dat het geen moment weet te vervelen. Ik denk dat ik drie-kwart van het boek heb gelezen met een glimlach op mijn gezicht!
Ook eerder genoemd is Neil Gaiman. Op deze plek moet American Gods van hem worden genoemd. Een godenverhaal, beschreven vanuit een menselijk(?) personage in een modern Amerika. Heel origineel en boeiend! Dit jaar is ook Anansi Boys van Gaiman verschenen. Dit boek zou raakvlakken moeten hebben met American Gods en komt dus op mijn lijstje voor te lezen boeken 2006.
Als laatste in dit lijstje toppers staat Kanttekeningen bij Hitler van Sebastian Haffner. Ook een veel ouder werk, maar niettemin ontzettend boeiend. Het is meer een studieboek dan een leesboek, maar het leest wel makkelijk en bijna als een verhaal. Kritisch en objectief probeert Haffner een beschrijving van Hitler en zijn acties te geven. Zijn hoogte- en dieptepunten. Dit was het eerste werk waarin een objectieve beschrijving van Hitler gemaakt. Tot dan toe werd Hitler gezien als duivel. Haffner maakt weer een mens van Hitler en legt feilloos zijn sterkten en zwakten bloot. Een aanrader voor iedereen die iets van de tweede wereldoorlog wil weten!
The unfinished
Ook wil ik hier de boeken noemen die ik niet heb uitgelezen. Ten eerste is dat Het Glazen Paleis van Amitav Ghosh. Zeker geen slecht boek, misschien ga ik die nog wel een keer overnieuw lezen. Reden van wegleggen is gebrek aan tijd op dat moment.
Datzelfde argument geldt ook voor Imprimatur van Monaldi en Sorti. Dit boek wil ook nog wel eens breed uitweiden over zaken, wat de leesbaarheid niet altijd bevordert. Ik weet niet of ik deze nog een keer ter hand neem.
Stravaganza, al eerder genoemd, heb ik ook niet uitgelezen en dat ga ik ook zeker weten niet doen. het verhaal is veel te oppervlakkig en de hoofdpersoon krijgt geen diepgang. Deze mag gauw weer naar de onderbuurvrouw.
Tot zover mijn terugblik op 2005
De kracht van de weblogs is aan het toenemen. In de wereld van de traditionele media is er veel discussie over hoe er omgegaan moet worden met dit nieuwe fonomeen. Maar ook in de wereld van de weblogs zelf is er een stemming die ik vergelijkbaar vind met die van de internethype van een aantal jaren geleden. Er zijn veel wilde ideeen om met weblogs te gaan doen. Er zijn veel goede ideeen om met weblogs te doen. Maar de waarde van de weblogs staat nog niet vast. Het blog heeft nog geen vaste plek veroverd in de wereld van de informatievoorziening.
Een interessante ontwikkeling wordt duidelijk geillustreerd op de volgende site, Tiscaligate.
Een kijkje achter de schermen van het zakendoen. Een kijkje in de keuken van het bedrijfsleven. Maar wel een hele persoonlijke. Het is namelijk een persoon die op deze manier een boekje opendoet. Daarin zit meteen dan ook de kracht en de zwakte. Het is persoonlijk en dus objectief. Ik denk dat er een nieuwe manier van goed koopmansschap ontstaat op deze manier. Bedrijven die bedrijven aan de schandpaal nagelden kwam ik tot nu toe niet veel tegen. Maar ik verwacht wel dat deze manier van ‘je gelijk bewijzen’ vaker voor zal gaan komen.
Ik denk wat dat deze manier van handelen veel navolging zal krijgen, omdat onheus handelen veel negatieve publiciteit oplevert. De schadeclaims zullen als gevolg hiervan ook wel sterk gaan toenemen. *zucht*
Update:
Zie hier en hier voor iets meer achtergrondinfo over Tiscaligate.
gemaakt met http://wigflip.com/minifesto
Kerst, de tijd dat de televisiestations weer alle zoetsappige Hollywoodfilms onder het stof vandaan trekken en zwijmelen weer ongegeneerd mag. Bij kerst hoort het feelgood-gevoel. Knus samen eten en ’s avonds een filmpje kijken. We sluiten onze ogen voor de problemen van de wereld en doen alsof er niets aan de hand is. Alsof het allemaal koek en ei is. Het is tenslotte kerstmis. En daar hoort nu eenmaal het kerstgevoel bij, toch?.
Een lange tijd vond ik dat wel het lastige van Kerst. Tenslotte is Kerst voor christenen niet het belangrijkste feest. Het draait toch allemaal om Pasen? Al die heisa om het kerstfeest heen met kerstbomen en kerstmannen, met lampjes en kerstshoppen, met sneeuw en eten, dat zijn toch allemaal extra’s die verder niets met de betekenis van het kerstfeest te maken hebben? En waarom zou de geboorte van Jezus trouwens zo’n reden voor een feest moeten zijn. Dat is toch alleen maar een willekeurig gekozen dag? Nog wel op een heidens feest ook nog!
Nu besef ik dat het niet zozeer letterlijk gaat om de geboorte van Jezus, maar om de symbolische betekenis ervan. De Joden in de tijd van Jezus waren in de verwachting dat er spoedig een messias zou komen om ze te bevrijden van de Romeinse onderdrukking, om het volk naar te leiden naar God. En hoewel Jezus heel anders wat en andere dingen deed dan het Joodse volk had verwacht, is dat wel precies waar het om gaat.
We leven nu in een wereld waar nog niet alles perfect is. Sterker nog, er is veel verdriet en pijn. Het is een inperfecte wereld. Kerst staat voor mij symbool voor de hoop op een wereld waarin we verlost zijn van die imperfecties. Het gaat dus niet zozeer om de geboorte van een kind, maar om de komst van God in deze wereld. Waar bij Pasen de nadruk ligt op het sterven van Jezus, past bij Kerst een gevoel van hoopvolle verwachting. Dat gevoel vergelijk ik maar met het gevoel wat je hebt als kind als je weer bijna jarig bent. Daar kan je zo naar uitzien! Dan wil je vroeg naar bed, zodat de volgende dag zo snel mogelijk aanbreekt. Het gevoel dat je wakker wordt en weet dat het zover is! Laat nu de feelgood-movies maar weer komen. Ik ben er weer helemaal klaar voor!
Het is weer die tijd van het jaar. Eerst kerst, op de voet gevolgd door Oud-en-nieuw. Ieder jaar natuurlijk weer een feest. Met kerst buurten bij de (schoonfamilie) en met Oud-en-nieuw samen met een ander stel vieren. De invulling moeten we nog verzinnen, maar dat komt ongetwijfeld nog wel goed. Morgen maar eens mee aan de slag.
In deze tijd van uitzonderlijke warmte en gezelligheid horen ook de kerstkaarten. Op zich niets mis mee en ook ik vind het heel leuk om kaarten te ontvangen. Maar toch… Er gaat wel eens, in een vlaag van verstandsopleving, een gedachte door me heen die wel erg lijkt op de volgende kreet: “Het is toch best heel commercieel eigenlijk, dat kaarten sturen!”
Ik troost me dan natuurlijk met de gedachte dat het allemaal uit een goed hart komt. En vanuit die gedachte verstuur ik de kaarten ook. Maar als het met kerst kan, waarom doe ik het op andere momenten dan niet? En waarom zijn de postzegels dan in een keer 10 cent goedkoper? Het schema hieronder riep bij mij ook wel wat gevoelens op die ik ieder jaar weer tegenkom.
Nu ik toch bezig ben, laat ik dan het onderwerp maar eens verder bij de hoorns vatten. Kerst; de geboorte van Jezus. In veel landen wordt de dag waarop je bent geboren niet gevierd. Hoogstwaarschijnlijk is Jezus ook niet op 25 december geboren (zie Christmas, the Real Story). Waarom vieren we dan toch zijn geboorte op 25 en 26 december? Waarschijnlijk omdat deze samenvielen met een heidens feest en zo hoopten de (christelijke) leiders van die tijd dat de geboorte van Jezus het volg de heidense tradities zou doen vergeten. Toch is het kerstfeest nog altijd verweven met niet-christelijke tradities.Zo gebruiken we nog steeds een kerstboom (midwinternacht) als teken dat het groen niet ten onder gaat in de tijd dat het steeds donkerder wordt. De lichtjes in de boom komen van Maarten Luther. Hij wilde hier mee duidelijk maken dat Jezus het licht der wereld is. Kerst is trouwens een verbastering van het woord Christ(us). En dan de kerstman. Tja, wat moet ik daarover zeggen…Niet teveel lijkt me. De kerstman is natuurlijk een kloon van Sinterklaas. Sinterklaas bestaat al eeuwen en is typisch Nederlands geschenkenfeest.
Maar hebben we een reden om het kerstfeest te vieren. Tja, een verjaardag is natuurlijk altijd wel een reden voor een feest, maar wat is de reden om kerst te vieren? De geboorte van Jezus, is dat op zich genoeg reden voor een feest?
Vorig jaar rond deze tijd was er een gigantische vloedgolf die aan ontelbaar veel mensen het leven heeft gekost. Iets langer geleden boorden moslimterroristen vliegtuigen in de Twin Towers, met duizenden doden en twee oorlogen tot gevolg. Enkele jaren geleden leefden we onder de dreiging van de gekke koeienziekte. Dit jaar voor de tweede keer onder de dreiging van de vogelgriep. Hoe zie je God dan daarin terug?
Voor mij is het kerstfeest een moment om stil te staan bij alle problemen in de wereld. Maar niet alleen die van de wereld. Ook die in mijn leven. Het leven loopt niet vlekkeloos. Ik heb niet veel om over te klagen, maar toch leef ik niet continu met een gevoel van geluk. Waar zit dat dan in? Ik merk in het dagelijks leven dat er veel verdriet is in de wereld. Ook ik krijg natuurlijk wel een portie voor mijn kiezen. En dat er nog zoveel verdriet, leed en pijn is in de wereld, dat is voor mij een reden om te zeggen dat we het als mens niet alleen kunnen. En dat hoeft dus ook niet. Want bij de geboorte van één mensje begint de redding van de mensheid. Wat er verder allemaal bij komt kijken is nu verder niet van belang. Maar ook de redding begint natuurlijk met iets kleins. In dit geval is dat een geboorte. Natuurlijk is een geboorte iets wonderlijks en in zekere zin heel groots, maar een baby is maar klein. In het kader van de wereldgeschiedenis is een geboorte natuurlijk maar iets kleins. En dat is dan ook kerst voor mij; een klein lichtje wat in het donker begint te schijnen. Eigenlijk zou kerst ook advent moeten heten, want na kerst volgt de tijd van de verwachting.
Het is bijna kerst. Dan wordt onder andere de geboorte het kindje Jezus. Welk moment is er nu mooier om een nieuwe weblog te beginnen dan met de kerstdagen. Ongeveer een jaar geleden (iets meer) ben ik begonnen met het bijhouden van een weblog. Dit deed ik bij weblog.nl. Inmiddels is er een jaar verstreken en ben ik wat meer thuis in de blog-materie. Tijd voor een nieuwe start met een blog met meer mogelijkheden.
Daarnaast werd ook weblog.nl achterhaald door de commercie en dan was dan ook goed merkbaar. WordPress heeft een heldere, prettige opbouw en ik zal het komende jaar zeker proberen erachter te komen of het genoeg mogelijkheden biedt. Eerst maar eens genieten van de geboorte!
