You are currently browsing the monthly archive for januari, 2006.
Before the beginning,
after the great war between heaven and hell,
God created the earth
and gave dominion over it to the crafty ape he called man
…
And to each generation was born a creature of light and a creature of darkness
…
and great armies clashed by night in the ancient war between good and evil.
…
There was magic then, nobility, and unimaginable cruelty.
…
So it was, until the day that a false sun exploded over Trinity
and man forever traded away wonder for reason.
Met deze woorden begint de serie Carnivale. De eerste woorden doen denken dat het om een bijbelse tekst gaat. Maar het is niet Before the beginning, maar In the beginning. Dus het wijkt wel af. Dat blijkt ook wel uit de verdere tekst, want dan krijg het toch meer een karakter wat je in fictieboeken vaak terugvindt. Ik verliet dus het idee dat het om een religieuze tekst ging, totdat in seizoen 2 het evangelie van Matthias wordt geintroduceerd.
Ik ben toen een beetje gaan zoeken, want die Gospel of Matthias kende ik helemaal niet. Uiteindelijk blijkt het hier te gaan om een boek dat verloren is gegaan. Er zijn wel enkele verwijzingen gevonden naar dit boek, maar meer dan een paar regels van het boek zijn er tot nu toe niet achterhaald. Het boek blijkt dus wel te bestaan, maar de auteur(s) van de serie heeft zich dus wel een zeer dichterlijke vrijheid gebruikt om het boek te mis/gebruiken. Persoonlijk vind ik het wel een geslaagd concept om mensen zo op het verkeerde been te zetten, zolang je maar niet beweerd dat het om een werkelijke tekst gaat.
Seizoen 2 is toch nog wel een stuk grimmiger dan het eerste en ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet vinden. Ik houd wel van een beetje spanning, maar af en toe zit het wel tegen horror aan en daar houd ik persoonlijk dus weer helemaal niet. Het is een dunne scheidslijn en de serie balanceert voor mij nu op het randje…
Nog 6 episodes te gaan…
Bring me ashore where you are
that I may still be with you, and at rest.
Your name on my lips, with thankfulness,
my name on yours, with love.
That I may live in light and know no terror of the dark;
but that I live in light.
When I achieve quiet, when I am in attendance,
be present to me, as I will be to you.
That I may hear you, like a lover, whisper yes –
but that you whisper yes.
Be close to my life, my loves, as lost son to mother,
as lost mother to son.
But be close.
Come to me on days of heat with the cool breathing
of white wine, on cold
with the graced inebriation of red.
But that you come.
That you hold me in a kindly hand
but that you hold me.
Do not resent me when I fail
and I fail, and I fail, and I fail.
That I may find the words.
That the words I find to name you
may approach the condition of song.
That I may always love with the intensity of flowers
but that I love,
but that I always love.
Nationale Inburgeringstest
Je kunt je Oranjegevoel hier testen
Gebouwen in Arnhem
Arnhem de hoogte in
Honda commercial
Leuk filmpje gemaakt voor Honda, aardig aan de prijs trouwens
Spoken op foto’s
Spoken of doorgestoken?
Optische Illusies
Met name het draakje is erg leuk, zie video.
Open Content toepassing
Een overzicht van de meest sites die het meest gebookmarked zijn op del.ico.us. Ververst iedere 5 minuten.
En zo is het vaak met mensen. Bied ze iets aan in pure vorm en er wordt een principieel standpunt ingenomen. Verpak het in iets waar ze (een klein beetje) baat bij (kunnen) hebben en alle principiele problemen zijn verdwenen. Een beetje meer kritische houding gecombineerd met lange termijnperceptie zou zo slecht nog niet zijn voor en in onze wereld.
BTW, ik heb een mobiel met camera, een digitale camera, een mp3-speler.
Het is een tijd geleden dat ik er echt op uit ben geweest om iets te gaan fotograferen. De laatste keer was bij Zandvoort aan de kust. Ik zou wel graag meer willen leren, maar het komt er vaak gewoon niet van. Daarom ga ik mezelf maar eens doelen geven. Iedere maand wil ik in ieder geval een specifiek object vastleggen met mijn digitale camera. Daarmee begin ik dan maar in februari en mijn eerste doel zal de John Frostbrug worden.
Mogelijke doelen voor daarna zijn de Eusebiuskerk, De Rijn- en de parktoren, De koepelbajes, park Immerloo, de kasteelflats in Vredenburg, het OHRA-gebouw en het Duivelshuis. Dan heb ik wel even genoeg objecten om mee te beginnen. Ik ben benieuwd hoe lang ik dit volhoud.
Tja, zo kan ik toch niet afsluiten met al die negatieve gevoelens. Daarom zal ik hier maar even een foto plaatsen van mijn lieve nichtje Marijn. Het is al wel een iets oudere foto, dus het is hoog tijd om weer eens bij mijn zus op de koffie te gaan.
Vandaag wil ik het eens hebben over de eikel. De eikel is een vrucht die veelvuldig in onze Nederlandse natuur voorkomt. Niet alleen in de bossen, maar ook in de steden is de eik geen zeldzaamheid. De eikel is een vrucht die in een bepaald deel van het jaar, over het algemeen de herfst, aan zijn lot wordt overgelaten door zijn ouder, de boom. Het is een vrucht van ongeveer 2 a 3 centimer, bestaande uit een hoedje waarmee hij aan de boom bevestigd zat en de vrucht zelf, een gladde noot. Nou, over deze eikel wil ik het dus niet hebben.
De eikel waar ik het over wil hebben is een persoon die telkens weer het bloed onder je nagels vandaan weet te halen. Zoals je een eikel als vrucht kunt herkennen bij een eerste aanblik, zo is het ook bij de persoon eikel. Voor mij persoonlijk zijn eikels mensen die het altijd beter menen te weten. En dat niet alleen, ze zullen ook nooit een goed woord over hebben voor een idee of mening van een ander. Ik wil niet zeggen dat ze geen respect hebben voor anderen, maar ze hebben gewoon geen respect voor anderen!
Nu hoor ik je denken: Vanwaar dit verhaal over de eikel? Nou, dat zal ik je dan vertellen. Ik zit in het bestuur van mijn volleybalvereniging. In een (willekeurige) sportvereniging heb je regelmatig (1/2 x per jaar) een Algemene Ledenvergadering. Het idee is dat het bestuur verantwoording aflegt aan de leden waarvoor ze besturen. Dat is natuurlijk een prima principe. Maar er zijn altijd personen, lees eikels, die er alleen maar zitten om ieder idee of voorstel onderuit te schoffelen. Die continu willen laten merken hoe goed ze zelf wel niet zijn.
En tegen die mensen zou ik graag willen zeggen: Neem een voorbeeld aan de boom waaruit je bent gevallen en zak toch lekker door de grond!!
Voor de rest was het best een nuttige vergadering. En nu kan ik lekker slapen!
Sinds anderhalf jaar ben ik in het bezit van een digitale camera. Helaas ontbreekt het me vaak aan tijd om er lekker op uit te gaan en foto’s te gaan nemen. Dit staat wel hoog op mijn lijstje van hobbies die ik nog graag wil ontwikkelen, maar het komt er maar zo weinig van. Ik wil er dus wel graag in verder en koop dan ook regelmatig tijdschriften over digitale fotografie. Een van die tijdschriften is Zoom.
Zoom is een tijdschrift waarbij het amateurgebruik van de digitale camera centraal staat. Er worden dan ook erg veel tips gegeven die vaak erg bruikbaar zijn. Online kun je foto’s zetten en elkaars foto’s beoordelen. Sindskort heb ik een abonnement op Zoom en daarbij kan ik ook gratis onbeperkt ruimte krijgen voor fotoalbums online. Dat heb ik dus maar gedaan. Gisteravond meteen even getest en een fotoalbum van Zandvoort online gezet. Het makkelijke is dat ik er nu dus zo foto’s van kan afplukken in en in mijn weblog kan verwerken.
Onbeperkt ruimte op internet voor 15,- per jaar plus nog 6 x een tijdschrift is niet echt duur vind ik. Misschien dat ik tzt nog een eigen domeinnaam ga claimen en dat ik daar dan ook een eigen weblog ga hosten, maar voorlopig kan ik hier wel weer aardig mee uit de voeten. Dus: dag snapfish! Dag Flickr!
Vorig jaar heb ik een keer bij de Slegte de serie De Duivelsprinsen gekocht. Ze stonden al een tijd onaangeraakt op de plank. Maar vorige week kreeg ik plotseling weer een leeskriebel. Een onbedwingbaar gevoel een goed boek te moeten openslaan. Toch een kleine aarzeling bij deze serie. Is het wel wat ik ervan verwacht? Het kan gaan tegenvallen…
Maar het valt allemaal mee. Ook in het oudere werk van Vance herken ik meteen de stijl van de meester. De overdreven personages waar je ogenblikkelijk een bepaald gevoel bij krijgt. Die voor je ogen tot leven komen, ondanks het feit dat de helft van de beschrijving eigenlijk niets zegt. Vance is een woordenillusionist. Hij laat je zien wat je wil zien. Maar het duurt even voor je het doorhebt. Ik zal een voorbeeld geven. Een wapen wordt beschreven met een niet-bestaand woord. Er wordt niets verder bij verteld. Maar je hebt meteen het gevoel dat het hier toch wel een heeel gevaarlijk wapen moet zijn.
Maar met alleen wat woordgegoochel kom je er niet. Ook het verhaal klopt altijd weer. De gebeurtenissen volgen elkaar altijd in rap tempo op. Je krijgt nergens de gelegenheid je te vervelen. Een aantal leuke plotwendingen zorgen vaak voor een glimlach op de lippen tijdens het lezen.
Dit keer was het verhaal een beetje voorspelbaar, maar dit is dan ook een van zijn oudere werken. Er zijn betere verhalen van hem. Zo vond ik de verhalen over Cugel wel een stukje beter dan dit eerste deel. Maar ik moet mijn oordeel nog even uitstellen. De eerste sterrekoning is verslagen, maar er zijn er nog vier te gaan. Ik houd jullie op de hoogte.
Hitchcock
Basisinformatie over the master of suspence. Mooi onderdeel is de pagina waarop alle shots van Hitchcock als figurant in zijn films te zien is.
Ling of Ping?
Weblog van Peter en Paulien over de adoptie van een chinees kindje.
Hobbit Name Generator
Popo Chubb is mijn naam en Tigerlily Moss of Lake-By-Downs die van mijn vriendin. Zo’n naam zegt al genoeg! :-)
Every Rule
Een poging tot het verzamelen van alle regels in de wereld.
Why 42?
Waarom koos Douglas Adams voor 42?
