You are currently browsing the monthly archive for februari, 2006.
Klik op mijn naam om zelf iets te maken.
In de strijd tegen drugs wordt geen enkel middel geschuwd. Neerlands grootste idol zet zich in voor de strijd tegen drugs. Minister van Justitie Donner grijpt naar het sterkste wapen, de rap.
De tekst van het nummer:
In dit land van 16 miljoen mensen.
Heeft iedereen zo zijn eigen wensen.
Waar iedereen wil proberen,
Maar waar je niemand mag beleren.
In dit land van 16 miljoen wijzen,
Vraag ik: wat willen we bewijzen?
De joint, het stickie, maakte ons beroemd,
Maar de nadelen worden niet genoemd.
Refrein:
Hier spreekt Donner van justi-tie
Ik doe het samen met poli-tie.
Schuif die dope maar aan de kant
Want een addict Nederland
Zijn zaken die ik liever niet-zie
Van een blowtje word je duf,
Dus steel de show nou niet zo suf.
Ga die drugs niet badineren,
Wees bereid om iets te leren!
Reguleren is te duur,
Gaan we van zoet toch weer naar zuur
Met criminelen op de loer,
Lijkt dat me niet de juiste tour.
Nog meer stekkies onder licht
Dus die achterdeur blijft dicht!
Lijkt het beleid soms wat verward,
Nou in deze ben ik hard…
Refrein:
Hier spreekt Donner van justi-tie
Ik doe het samen met poli-tie.
Schuif die dope maar aan de kant
Want een addict Nederland
Zijn zaken die ik liever niet-zie
Je ziet die rotzooi overal bloeien
Eigen teelt loopt uit hand
En de bajes blijft maar groeien
Dankzij deze hennep plant
Slechts een paar worden rijk,
De rest ziet zo bleek als een …
Dus die zolders moeten leeg,
’t zou niet goed zijn als ik zweeg
Alt. refrein
Hier spreekt Donner van Justitie,
Ik doe het samen met politie.
Ja, de drugs gaan van de straat,
Er komt actie na gepraat.
Blowers, neem daarvan notitie!
In samenwerking met Meester G. / IAM studios B.V. in Leiden.
Februari is weliswaar nog niet helemaal afgelopen, maar hierbij toch mijn filmoverzicht voor deze maand. Morgen is het de 28e dag en dat is de laatste dag, maar ik kom morgen toch niet toe aan een film. Vandaar dat ik vandaag maar het rijtje afloop. Februari is in ieder geval een goede oogst geweest voor mij, voor wat betreft films die ik voor het eerst heb gezien.
Brother Bear
De eerste film uit het rijtje, Brother Bear. Met Disneyfilms is het bij meestal zo: Of ik vind de tekenstijl geweldig OF ik vind het lelijk. In dit geval is het dus duidelijk weer eens een film in de laatste categorie. Net als Pocahontas. Die vonden veel mensen ook mooi, maar ik vind dat echt een tekenstijl van niets. Net als Keizer Kuzco en Hercules trouwens.
Het verhaal was verder ook niet echt geweldig. Het innerlijk dat belangrijker is dan de buitenkant is weer een belangrijk thema en ook verantwoordelijkheidsgevoel en zorg voor de natuur komen aan bod. Er zat trouwens ook weer een lelijk liedje in.
Was het dan zo negatief? Nee, het valt wel mee, maar ik vind dat ik meer mag verwachten van een Disneyfilm. Dat horen films te zijn waar je na vele verstreken jaren nog met een warm gevoel aan terugdenkt en dat doet deze film gewoon niet. Wel heel leuk zijn de Sidekicks in de vorm van de twee elanden, maar daar kan zo’n film ook niet op drijven.
The Cave
Via mijn broertje kreeg ik een B-film in handen. Over het algemeen te herkennen aan de recht-toe-recht-aan titels, het verhaal zonder diepgang (al op de achterkant te lezen), de B-acteurs en het lelijke hoesje. In dit geval ook weer een 100% score.
The Cave, dat roept toch associaties op met donkere en vochtige ruimte, maar niets van dat. Eigenlijk werd ik wel op een positieve manier verrast. De film komt niet traag op gang, maar knalt er meteen in. Je krijgt waar je om vraagt. En dat is gewoon actie rond een bepaald concept (griezels in een grot) en dat wordt redelijk uitgewerkt. Geen film om nog een keer te kijken, maar grappig om te kijken als je toch niets anders hebt te doen.
Positief puntje in de film vond ik het camerawerk. Niet zo donker en onduidelijk, maar goed gekozen hoeken en helder beeld. Misschien iets minder griezelig daardoor, maar wel prettig om naar te kijken
Azumi
Na twee niet zo bijzondere films, dan nu weer tijd voor een betere. Eigenlijk bij toeval (mocht het toeval toevallig toch blijken te bestaan) in mijn hand gekregen bij de FRS. Ik was op zoek naar een actiethriller (die ik ook heb gevonden) en deze kruiste mijn pad. En het is een geweldige actiefilm. Ik weet niet goed waar het zich mee laat vergelijken. De actie is lekker over de top, het bloed spat vrolijk in het rond en de personages zijn lekker extreem (zie slechterik hieronder). Het is goed te zien dat het verhaal van een strip afkomt. Ik kende de strip niet, maar ga nog wel eens op zoek naar wat delen. Wat mij betreft de filmtip van de maand. Ik heb inmiddels begrepen dat er ook een vervolg op is, dus wellicht dat die in het overzicht van maart gaat komen.
Inmiddels al 3 keer gezien, dus dat zegt genoeg!
Ghost in the Shell 2: Innocence
Deze film viel mij toch behoorlijk tegen. Het origineel van deze film was enorm sterk door de prachtige stijl van tekenen, het originele verhaal en de boeiende karakters. Deel 2 is eigenlijk minder van hetzelfde. De stijl is weer mooi, maar het verhaal is stukken minder dan haar voorganger. Eigenlijk weet je alles al van wat je ziet. Er zitten wel wat dialogen in met een beetje diepgang, maar die weten niet de juiste snaar te raken. In mijn ogen een gemiste kans, ondanks de pracht van de beelden.
Hostage
Een standaardfilm zoals je van Bruce-Willis-actie-films mag verwachten. Een degelijk verhaal, een afgeschreven hoofdpersoon, veel actie en explosies, veel chauvinisme, hero of the day en een happy end in de vorm van een herenigd gezin. Goed voor zo’n 2 uurtjes vertier.
Dodgeball
Een scherpe comedy met veel beeld- en woordgrapjes. Sommigen mis, maar velen raak. Eigenlijk goed te vergelijken met het trefbal wat in de film centraal staat. Ik verwachte een film vol flauwe humor, maar het blijkt echt een geslaagde film te zijn. Waarschijnlijk omdat de grapjes op hoog tempo worden gebracht en er veel afwisseling in het soort humor zit (een grappige voorval wordt meteen gevolgd door een rake one-liner). Ook leuk zijn de beroemdheden die in de film een bijrol hebben. Ga ik zeker nog een keer kijken.
The unfinished life
Als hekkensluiter wat ik graag noem een filmhuisfilm. Een film vol symboliek en gevoel. Een film waar karakters centraal staan en een gevoelig thema wordt uitgewerkt. Dit keer gaat het om het verwerken van verdriet. Verschillende personen hebben verschillende en gelijke moeilijke gebeurtenissen te verwerken en daar gaan ze allemaal op een verschillende manier mee om. Met Morgan Freeman en Robert Redford zijn er natuurlijk acteurs gevonden die dat wel aankunnen. Normaal gesproken vind ik Lopez niet echt geweldig als vrouw met gevoel, maar zelfs zij wordt zowaar meegetild door het niveau van de twee mannen. Omdat het goed eindigt is het toch wel een Hollywoodwaardige film. De Horsewhisperer-fans kunnen ook met een gerust hart gaan kijken.
Trouwens prachtige shots in deze film. Voornamelijk die met de natuur in de hoofdrol kun je zo uitprinten en aan de muur hangen. Echt schilderijen!
Tot zover de korte(re) maand februari. Ik heb januari toch aardig goedgemaakt, dacht ik zo!
Als je mij vraagt of ik het fijn vind om in Nederland te wonen dan is mijn antwoord ja. Ik hou van de ontwikkeldheid, de openheid in discussies, de mogelijkheden die we hier hebben, de vrijheid die we elkaar gunnen en meestal ook van het wisselende weer. De verschillende seizoenen, de prachtige wolkenluchten, de afwisseling, … Meestal.
Nu ben ik het een beetje zat. Misschien dat het juist het gebrek aan afwisseling is, maar ik heb het wel gehad met deze waardeloze winter. Voor mij brengt zelfs geen plotselinge hevige sneeuwval of keiharde ijzel daar meer verandering in. Ik snak naar de lente. Een klein lichtpuntje is dat de dag al (merkbaar) iets langer begint te worden. Nu alleen de temperatuur nog omhoog. Gewoon lekker veel buitenzijn. Terrasjes pakken, eten op het balkon, fietsen naar sport, picknicken in het Sonsbeekpark, buitenfotograferen, ’s avonds borrelen buiten, hmmmm, zzzZZZzzz!
Veel websites lijken op elkaar en ook mijn bloggie zal zeker niet uitspringen boven veel andere blogs. Maar af en toe kom je toch weer sites tegen waarvan je toch weer even opkijkt. De afgelopen tijd waren dat voor mij Flickr, Del.icio.us en Zoom. De laatste is een ongetwijfeld een kloon van andere sites, maar het is wel een goede en voor mij was het de eerste die zo gebruiksvriendelijk was. Ik vind snapfish niet zo handig in het gebruik.
En nu heb ik een nieuwe. Gister kreeg ik een tip van een collega over last.fm. Dit is een site voor je muziek. Je moet je registreren en een kleine tool voor je standaardmuziekprogramma downloaden (in mijn geval winamp. Dit vind ik vele malen beter werken dat Windows media player!
Wat de site doet is het volgende: Het registreert alle muziek die je afspeelt en met die gegevens gaat de site vervolgens aan de slag. Het laat zien welke artiesten, nummers en albums je veel luistert. Maar ook welke andere mensen er zijn met dezelfde muzieksmaak. Het geeft je tips over artiesten die je nog niet hebt geluisterd, maar waarschijnlijk wel bij je smaak passen. Het is dus ook een manier om in contact te komen met mensen met wie je een bepaalde muzieksmaak deelt.
Het frustrerende is alleen dat je ongeveer 300 nummers moet hebben geluisterd, voordat Last.fm je een eerste analyse kan geven en je tips kan geven en mensen aan kan raden. Ik heb Winamp vannacht maar door laten lopen en nu zit ik net over de helft. Wellicht vanavond of morgen dat de eerste resultaten zich aandienen. Ga ik ondertussen maar wat muziek luisteren!
Het gevoel na een gewonnen wedstrijd, een behaald diploma, je eerste contract, een nieuwe auto. Maar dat alles valt toch in het niet wanneer mijn schatje naar me lacht! Wat een gevoel!
Pandora
Geef een artiest of muzieknummer op en er wordt een radiostation gemaakt met vergelijkbare muziek
discover.com
Artikel over nieuwe ontwikkelingen op het gebied van herstel van zenuwbeschadigingen
Unsolved codes
Voor de echte die-hard puzzelaars (in sommige gevallen mag je dat letterlijk nemen)
Ik hoef niemand te vertellen over de wereldwijde rellen die zijn ontstaan in Islamitische landen naar aanleiding van een aantal spotprenten die een de Deense media waren verschenen. Inmiddels worden de rellen als een soort van Olympische vlam overgedragen van land naar land. Er staat inmiddels ook al een prijs op het hoofd van de Deense cartonist.
De cartoon hierboven weet ook aardig aan het denken te zetten. Dit conflict kent meer kanten. Allereerst wordt er in onze westerse wereld met twee maten gemeten. En daarnaast is er de overtrokken, provocerende en agressieve reactie (met name van de Islamistische kant). Als laatst wil ik ook nog wat ideeen opperen voor hoe we er wel mee om zouden kunnen gaan.
De westerse contradictie
De bovenstaande cartoon laat goed zien dat we in het westen de vrijheid van meningsuitting hoog in het vaandel hebben staan. Maar niet zo hoog dat kennelijk alles zomaar gezegd kan worden. Wanneer er over de Holocaust gepraat wordt, dan lopen we over de zere tenen van de westerse landen. Natuurlijk is dit ook een hele pijnlijke periode uit de geschiedenis en ligt het nog steeds gevoelig. Maar oosterse landen hebben onze geschiedenis niet meegemaakt zoals wij hier. Vanzelfsprekend is het voor hun dan ook een ver-van-mijn-bed-show. Maar het blijkt hoe gevoelig zo’n thema nog in de westerse wereld ligt. Twee redelijk vergelijkbare thema’s worden dus verschillend behandeld. Een zaak die ons raakt (holocaustontkenning) en een die ons niet raakt (Islamcartoon), daar zit dus een contradictie in, op het moment dat we het ene goedkeuren en iets vergelijkbaars afkeuren.
De empatie in het oosten
Daarnaast is er de buitenproportionele reactie vanuit het oosten op een bepaalde cartoon. Het vreemde is dat door die felle reactie de cartoon een goed symbool is geworden van de Islam in de Arabische landen. Want de bedoeling van de cartoon is om te laten zien hoe fundamentalisten de Islam misbruiken om te vernietigen en angst en verdeeldheid te zaaien. Vandaar de bom op het hoofd.
Kennelijk ontbreekt het in die landen aan personen die de zaak ook weer (voor de massa) in de juiste proporties kunnen trekken. Sterker nog, zonder propaganda en massacommunicatie had dit incident nooit zo groot kunnen worden. Kennelijk hebben (religieuze) leiders hun positie gebruikt om deze reactie uit te lokken. Het lijkt wel alsof alle mensen daar bang zijn om een andere mening te hebben. Of een eigen mening voor dat geld.
De moslim zoals die veelvuldig op televisie wordt gepresenteerd (wat volstrekt geen goed beeld is in mijn ogen) is iemand die zich niets aantrekt van andere culturen. Het is iemand die anderen graag zijn wil oplegt en die anderen als minderwaardig ziet. Zo iemand is het kennelijk (zie de aanslagen van de afgelopen jaren) niet waard om te leven.
De juiste humor
Wat ik wel terecht vind, is dat niet-ontwikkelingslanden ook opstaan en hun plaats in de wereld gaan claimen. We leven tenslotte met 6 miljard mensen op de aarde en de grote meerderheid wordt gebruikt door een klein groepje rijke landen. En er zijn heel wat hypocriete acties te noemen van de Amerikanen die ook wel eens groot uitgemeten mogen worden. Een voorbeeld hiervan is dat Amerika in het verleden vele regimes in andere landen omver heeft geworpen door de opstandige minderheid van wapens te voorzien. En dat blijken nu de regimes te zijn waar Amerika de grootste problemen mee heeft (en de grootste belangen in heeft).
Een voorbeeld van een goede manier om een punt duidelijk te maken is de film Kurtlar Vadisi – Irak. Een oosterse variant op het Rambothema. Dit keer geen westerse held, maar een oosterse. Geen oosterse schurk, maar een westerse. In Turkije is het een grote kaskraker. In Amerika (hoe kan het ook anders in zo’n chauvinistisch land) liggen de westerse acteurs onder zwaar vuur. Dat is dus een goed voorbeeld van de omgekeerde wereld.
En als we die dan zo terugpakken, dan ontstaat er al vrij snel een dialoog, waardoor we dichter bij elkaar kunnen komen. De bedoeling van humor is toch verbroedering?!!
aanvullende links:
