You are currently browsing the monthly archive for april 2006.
Voor mijn verjaardag kreeg ik Machiavelli. Een leuk spel om met meer personen te spelen. Leuk, maar ik had het spel al. Dus ik wilde het spel ruilen. Ik kreeg een tip van iemand over een ander spel, Jungle Speed. Dat leek (en lijkt) me wel een leuk spel. Ik ben dus naar de winkel gegaan om het spel te ruilen, maar zij hadden het spel niet. Uiteindelijk heb ik het dus maar geruild voor geld en ben ik op zoek gegaan naar een zaak waar het wel te krijgen is. Gelukkig zit er een spellenspeciaalzaak in Arnhem.
Dus ik ben daarheen gegaan. Het spel stond in bestelling en zou de volgende week binnen komen. Een week later liep ik weer naar binnen. Helaas nog niets geleverd en dus niet voorradig. Weer een week later ben ik weer binnengestapt, nog steeds geen nieuws. Onder het motto de aanhouder wint probeer ik toch maar net zo lang, tot ik het spel eindelijk in mijn handen heb. De levering gaat in ieder geval niet echt Jungle Speedy!
En nadat ik was begonnen met de proloog, nog een paar kleine stuiptrekkingen en toen begon de stilte. Vandaar eerst even een korte terublik op de afgelopen dagen.
Het gaat de goede kant op met mijn gezondheid. Het is misschien nog een beetje te vroeg om al conclusies te kunnen trekken, maar de laatste paar dagen zit mijn gezondheid duidelijk weer in de lift omhoog. Dat mocht ook wel, want voor de rest was maart voor mij echt een belabberde maand. De resultaten van het bloedprikken waren als volgt: Ik heb Pfeiffer gehad (wanneer is niet te achterhalen), Ik heb een verhoogde concentratie van het TSH-hormoon (maar mijn schildklier is verder prima, dus geen reden voor extra aandacht) en het gehalte witte-bloedlichaampjes is iets hoger. Dat laatste duidt op een actieve werking van het afweersysteem. Er is dus een bacterie of virus geweest die mij wilde vellen. Dat was m ook bijna gelukt. Gelukkig lijkt de light force aan de winnende hand. Ik kan alleen maar hopen dat dit dan de laatste slag is.
Donderdag heb ik maar een halve training op halve kracht meegedaan. Daarna was de koek op. Dus na die kwart training had ik niet echt veel vertrouwen in mijn laatste wedstrijd van afgelopen zaterdag. Toch ging het herstelop vrijdag al sneller dan de weken daarvoor en dat bood mij nog een klein lichtpuntje. Zaterdag gingen we naar Enkhuizen om de competitie af te ronden. We waren weliswaar al gedegradeerd, maar we wilden wel op een normale manier de competitie afronden.
De warming up ging eigenlijk wel aardig. Mijn krachten bleven op een gelijk peil en namen niet drastisch af. Ik had gevraagd om in ieder geval niet te hoeven beginnen, zodat ik kon bepalen of de warming up niet toch te veel was geweest. Dat viel dus allemaal mee. Voor mij gelukkig was het feit dat mijn vervanger het niet al te best deed en menig passketser maakte. Dus halverwege de eerste set mocht ik erin en verder heb ik ook de wedstrijd uitgespeeld.
We hebben niet gewonnen, maar dat interesseerde mij eigenlijk niet. Natuurlijk wel een beetje op dat moment, want als ik speel, wil ik wel maximaal gaan. Maar ik ben blij dat ik nog gewoon een wedstrijd heb kunnen spelen aan het (voorlopige) eind van mijn volleybalcarriere. Want een slecht seizoen ook nog eens half afsluiten is helemaal niets.
Terugkijkend op dit seizoen voel ik een mix van gevoelens.
Verdrietig, dat we als team zo eilandjes zijn gebleven. Dat we als team zo weinig plezier hebben gehad in het veld. En dat ik zelf zoveel tegenslag heb gehad dit seizoen met mijn gezondheid. (enkel, bovenbeen, duizeligheid)
Boosheid. Over het feit dat sommigen hun ego's niet opzij kunnen zetten om te strijden voor gemeenschappelijke doelen.Trots, dat ik toch maar een jaar 2e divisie heb gespeeld.Blijheid, vanwege het hoge niveau van het spel (met name bij tegenstanders) en mijn eigen prestaties daarin (ik kan toch goed meekomen).
De laatste wedstrijd is gespeeld en hoewel de trainingen nog doorgaan om voorbereidingen te treffen voor volgend seizoen, is voor mij het verhaal afgerond. Bijna, want er zijn nog wel wat bestuurlijke zaken die afgerond meoten worden. Mijn cluppie zal me wel altijd aan het hart blijven gaan. Inmiddels heb ik er volgens mij 13 jaar gespeeld en vele mooie dingen mogen meemaken. Van mijn 13e tot mijn 26e. Dat is toch een fase waarin je als mens ook wordt gevormd. Zonder volleybal had ik me wellicht toch anders ontwikkeld. En het heeft me ook veel geleerd over mijn medemens. Met samenwerken in teams leert veel over hoe je resultaat kunt bereiken, maar ook het werk in de commissies en het bestuur heeft me veel inzicht gegeven. Over organisatievormen en machtspolitiek, over het organiseren en delegeren, over verantwoordelijkheid en afhankelijkheid. De vereniging gaat nu een moeilijke fase door, maar ik denk dat er weer een verbeterde, betere vereniging uitkomt.
Op naar de eerste week stilte!
Dumbledoreisnotdead.com
Speculaties over de her-intreder
Timesonline.com
Opmerkelijke viervoeters
Empire’s 50 greatest indepent movies
Ik heb gezien 49, 45, 44, 37, 35, 26, 25, 13, 9, 8, 5, 3, 2 en 1. Nog een hoop te gaan dus.
Gifttagging.com
Online verlanglijstjes
Dit is het lijstje van mijn meest beluisterde artiesten van de afgelopen week. Ik kan wel zeggen dat ik zin had om dance te luisteren. ik kwam er trouwens achter dat crystal method een soort van drugs was of is. Toch maken ze wel lekkere muziek. Ik heb trouwens nog noiot gehoord dat ze ook optreden. Als je het bijvoorbeeld vergelijkt met de Prodigy die wel veel op het podium staan. Persoonlijk heb ik niet zoveel met concerten. Ik luister liever alleen naar de plaatjes.
Nu ben ik de week begonnen met wat meer rock. Eens kijken of mijn lijst volgende week erg gaat verschillen. Ik heb inmiddels 1650 tracks geluisterd die zijn geregistreerd door de Audioscrobler van Last.fm. Er zijn in mijn lijst met meestbeluisterde nummers nog aardig wat favoriete tracks van mij die er nog niet in staan of erg ondergewaardeerd zijn.
Vanavond weer een wijkkring van de kerk. De laatste van de vier over het thema mensen met missie. Dat klinkt wel heel actief en misschien zelfs fundamentalistisch. Het grappige is dat als ik denk aan fundamentalisme dat mij dan altijd bomexplosies en zelfexploderende arabieren voro de geest komen. Fundamenteel is op zich niet negatief. Fundamentalist wel. Soms vraag ik me af in hoeverre ik ook een fundamentalist genoemd mag worden. Als christen ben je nu toch niet meer normaal meer.
Voor de kring (=bijeenkomst) moet ik nadenken over de hoop die in mij is. De vraag werd als volgt geformuleerd:
Als iemand jou vraagt naar de rekenschap van de hoop die in je is, wat zou je dan antwoorden?
De rekenschap van de hoop die in je is, is een citaat uit de bijbel. Rekenschap afleggen. Van Dale verwoordt het op deze manier:
uiteenzetting omtrent en verdediging van handelingen => verantwoording
Laat ik het eens in een paar regels proberen.
De hoop die in mij is, is mijn vertrouwen in de macht en liefde van God, die niet alleen de wereld en het leven heeft gemaakt, maar ook actief een persoonlijke band wil opbouwen met ieder mens. Dat persoonlijke is niet mogelijk als Jezus (de zoon en een deel van God) niet zijn leven voor ons had gegeven. Ik weet dat ik in mijn leven veel vouten maak ;-). Ik weet dat er veel imperfecties zijn die niet aan de natuur of de schepping te wijten zijn. Ik erken dat ik zelf de macht niet heb om altijd het goede te doen. Maar omdat God ook mij persoonlijk helpt, is het mogelijk om goed te doen. In andere geloven is het vaak dat je door goed te doen je tot God kunt komen. In het christelijk geloof is het zo dat je alleen maar hoeft te aanvaarden dat je Gods hulp nodig hebt, daarna volgen de goede werken. Maar dat hoef je niet alleen te doen. God helpt je daarbij.
Er is nog veel meer over te zeggen, maar dit is voor mij het geloof in een notedop.
Over een week is het zover. Mijn laatste volleybalwedstrijd in competitieverband. Ik ga er voorlopig helemaal mee stoppen. Ten eerste heb ik even helemaal genoeg van alle hommeles in het team en de vereniging. Binnen het team is er sprake van een duidelijke tweekamp en dat staat de teambeleving en -prestatie in de weg. Daarnaast was het met het bestuur continu brandjes blussen en houdt iedereen krampachtig vast aan zijn eigen verworven machtstaatjes. Dat staat mijn plezier dusdanig in de weg, dat deze redenen op zich al genoeg waren om in ieder geval lager te gaan spelen en wellicht te stoppen.
Een andere reden voor het stoppen is de tijdsinvulling. Ik heb het al een paar jaar steeds moeilijker met de tegen de verplichtingen. Met veel moeite trainingen en wedstrijden af kunnen zeggen, wordt na verloop van jaren steeds vervelender. Ik wil zelf mijn tijd kunnen inplannen. Zeker wanneer het gaat om zoveel tijd die je er mee kwijt bent. 2 keer in de week trainen en een groot deel van je zaterdag gaat erin zitten.
Maar na dit turbulente seizoen gaat er wel een rustige periode aanbreken. Een teamsport gaat hand in hand met veel sociaal contact. En dat contact zal ik wel gaan missen. Het samen werken om doelen te bereiken. Het nagenieten van geleverde prestaties. Het geeft toch een speciale band om met elkaar zo intensief bezig te zijn. Ik hoop dat ik mijn leven lang nog mag nagenieten van al die sociale contacten. Maar ik weet al zeker dat ik dat contact ga missen. Tijd voor nieuwe initiatieven.
De 24-uurs economie is de laatste jaren sterk aan het opkomen. Dit is goed terug te zien in de helpdesken die steeds meer 24 bereikbaar zijn, de langere openingstijden van de supermarkten en de toename van de koopzondagen. Bij die verlenging van de handelstijden past natuurlijk ook een discussie over werktijden.
Zowel in de Elsevier als in Intermediair stonden artikelen die zijdelings dit thema behandelden. In Elsevier was de insteek de slaapstoornissen waar vele Nederlanders last van blijken te hebben. De Intermediair vond een insteek door het vanuit de hoek van het ochtendhumeur te bekijken. Beide artikelen kwamen feitelijk op hetzelfde neer. Namelijk dat je bioritme de oorzaak is van veel problemen met betrekking tot het dagelijks ritme. Conclusie van beide artikelen was dat het beter is om je dag anders in te delen, dan om te proberen je bioritme (tijd van slapen en opstaan) te veranderen. Op de langere termijn lijd je hier alleen maar onder.
Nu is het zo dat in onze maatschappij deze verandering ook al wel langzaam aan de gang is. Er zijn steeds meer werkgevers waar je binnen bepaalde grenzen vrij bent om je werkdag zelf in te delen. Dit is ook wel noodzakelijk, want onze maatschappij is steeds meer gericht op tweeverdieners. Deze trend zal ook nog wel even doorzetten. Maar ik verwacht toch niet heel lang. Over een heel aantal jaren gaat onze bevolking namelijk afnemen. Betrek daarbij ook nog de vergrijzingsgolf die eraan zit te komen, dan kan ik me toch niet goed voorstellen dat de 24-uurs economie zich zal handhaven.
Dus aan dit soort artikelen zie ik de verschuivingen van de economie en maatschappij, maar vraag me wel af of dit ook echt toekomst heeft. Zeker als het kabinet ook weer het gezin als hoeksteen van de maatschappij wil. Gelukkig heb ik er geen slapeloze nachten van al deze perikelen!
The River King
De film begint wat warrig. Net alsof de proloog is weggelaten of er scenes zijn verwijdert. Er wordt een jongen dood aangetroffen in een rivier. De dode jongen blijkt van een school te komen daar in de buurt. Op het eerste gezicht lijkt het overduidelijk zelfmoord en dat is het ook. Maar er is toch een politieman die twijfelt en op zoek gaat. Uiteindelijk vindt hij wel een soort samenzwering. Maar het blijft toch zelfmoord. Jammer dus van het hele verhaal eromheen. Eigenlijk gewoon jammer dus van deze film. Als het verhaal simpel is, probeer er dan geen ingewikkelde zaak van te maken. Jammer, want met een ander einde was het misschien nog wat geworden. Technisch prima in orde en het middenstuk van de film is ook goed. Toch jammer.
The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy
The Hitchhiker’s guide to the galaxy is een serie van 4 boeken over life, the universe and everything. Een avonturenroman door de ruimte. Een verzamelbak van pseudowetenschappelijke theorien in een humoristisch sausje. De boeken waren erg vermakkelijk en bij de FRS kon ik de oude serie goedkoop krijgen. Hoewel het er allemaal erg oudbollig uitziet, is het verhaal wel leuk en het is wel eens grappig om de scenes uit het boek op tv te zien. Hoewel vermakelijk, slechts aan te raden voor nerds en mensen die de boeken hebben gelezen.
Edison
Hoe win je een pullitzer? Hoe ver kun je in journalistiek gaan, zonder je menselijkheid te verliezen? Dit zijn vragen die in Edison worden behandeld. Maar niet al te uitgebreid, want het moet wel spannend blijven. Hoewel het een leuke film is geworden en LL Cool J zowaar ook een keer goed acteert, hadden ze voor Timberlake wel een andere acteur mogen casten. Hij heeft mij niet kunnen overtuigen als jonge gretige journalist met een geweten. Een ander minpuntje is het feit dat Lazarov al in het midden de film moet verlaten. Deze slechterik weet zonder moeite te boeien als gewetenloze schurk op het ‘rechte’ pad. Voeg daar een onwaarschijnlijk einde bij van 2 mannen die 30 goed getrainde soldaten uitschakelen en je hebt een film die niet boven het maaiveld uitstijgt. Niet slecht, maar kan nog wel een stuk beter.
In een woord ongelooflijkgeweldigfantastischspectaculairongeevenaardgoed! Gisteravond zat ik in een rotstoel in de Schouwburg in Arnhem te kijken naar Vendetta, de godvader IV. Een theaterproductie met onder meer Peter Heerschop, Vigo Waas en Najib Amhali. Een komedisch stuk met allerlei knipoogjes en verwijzingen naar de Godfather-trilogie.
Ik ga niet zo heel vaak naar het theater, want ik kan aan een beschrijving van een stuk vaak niet zien of het wel iets voor mij is. Maar mijn broodje (lees: broertje) had het geregeld en ik ging graag met hem mee. Ik heb er geen spijt van gehad. Een mafiafamilie als de familie Corleone zitten in de vleeshandel. Met nog 8 andere families hebben ze de markt verdeeld. De familie Calderone handelt in ponyvlees. Alleen wordt het vlees te duur, de kwaliteit te slecht en de concurrentie moordend. Vandaar dat ze hun slag willen slaan met een lading Zebra’s. Maar er zitten nogal wat kneusjes in de familie en er gaat nogal wat mis. Als Mo de Turk ook nog in het spel komt wordt het allemaal nog ingewikkelder. In de haven leiden de verwikkelingen uiteindelijk tot een hoogtepunt.
Toen we uit de schouwburg terugliepen naar huis, wist ik 99% van de gemaakte grappen al niet meer voor de geest te halen. De laatste keer dat ik dat had meegemaakt was bij de Lama’s in het Posttheater. Dat was al goed, maar dit was nog wel een stuk beter. Het is dat het uitverkocht is, maar ik zou er nog wel een keer naar toe willen…
Wat ongelooflijkgeweldigfantastischspectaculairongeevenaardgoed!
