You are currently browsing the monthly archive for juni 2006.
Ook van mij voorlopig geen nieuwe posts, vanwege vakantiereces. Heerlijk een paar weekjes naar Frankrijk. En ik moet mijn bloggie dus maar in papieren versie verder voortzetten.
Fijne vakantie allemaal!
Afscheid nemen bestaat niet!
Ik ga wel weg maar verlaat je niet!
Lief je moet me geloven, al doet het pijn.
zingt Marco Borsato en hij heeft gelijk. Afscheid is geen eindpunt, maar wel een mijlpaal. Je kijkt om en ziet de weg die je hebt afgelegd, maar je kijkt ook vooruit. Naar de onbekende weg, de kruispunten die nog komen. Het is lastig om ver vooruit te kijken, maar je weet de richting.
Vandaag is het voor mij dus afscheid bij deze baan. Mijn laatste dag als Officemanager. Best vreemd als je beseft dat het de laatste dag achter dit bureau is, de laatste werkdag met deze collega’s. Vreemd, maar toch zie ik met goede hoop vooruit. Maar als afscheid spreek ik met de woorden van Bob Dylan:
May God bless and keep you always,
May your wishes all come true,
May you always do for others
And let others do for you.
May you build a ladder to the stars
And climb on every rung,
May you stay forever young,
Forever young, forever young,
May you stay forever young.
May you grow up to be righteous,
May you grow up to be true,
May you always know the truth
And see the lights surrounding you.
May you always be courageous,
Stand upright and be strong,
May you stay forever young,
Forever young, forever young,
May you stay forever young.
May your hands always be busy,
May your feet always be swift,
May you have a strong foundation
When the winds of changes shift.
May your heart always be joyful,
May your song always be sung,
May you stay forever young,
Forever young, forever young,
May you stay forever young.
Vandaag is mijn laatste werkdag bij mijn huidige werkgever. Afgelopen dinsdag had ik een overdrachtsgesprek met mijn directeur. Vandaag kon hij er niet bij zijn en daarom kreeg ik een cadeau van hem. Namelijk een boek:
Op de As van Goed Kwaad – Amerika achter de schermen door Marc Chavannes. Het lijkt me een uitermate boeiend boek en het is prima leesvoer voor in de vakantie.
Ik las een beschrijving op de site van het NRC.
Amerika trok de laatste jaren als een orkaan over de wereld en claimde het alleenrecht op Goed en Kwaad. Maar hoe beleefden de Amerikanen deze bewogen jaren? Hun dagelijks leven stond in het teken van beveiliging en militarisering. Toch bleef het rotsvaste vertrouwen in Amerika’s toekomst. Kopen, reizen en genieten, op krediet: alles ging door.
Op de As van Goed en Kwaad gaat over de liefde van Amerikanen voor eten, trouwen en autorijden, en de rol van geld in politiek, onderwijs en kunst. Boeren, historici en activisten vertelden wat zij verwachten van hun land en leiders. Achter de hoge toon waarop de ‘As van het Kwaad’ door Amerika is aangesproken, achter het evangelisch gedreven moralisme met wereldambities, gaat een democratisch debat schuil over de ingeslagen koers.
Marc Chavannes is redacteur van NRC Handelsblad en hoogleraar Journalistiek (RUG),oud correspondent in Washington, Londen en Parijs. Eerder schreef hij Frankrijk achter de schermen.
Om me alvast een beetje in te lezen heb ik ook meteen maar even een interview opgezocht. Die is hier te vinden.
‘We will be able to live to 1,000‘ kopt een artikel van de BBC. Het zal niet lang meer duren, voor de biologische grenzen niet langer grenzen zijn.
Er zijn vele interessante kanten aan dit artikel, waar ik dit keer eens niet op inga.
Ik hou het dit keer bij een songtekst van het klein orkest. Eigenlijk zegt dit alles al….
Ballade van de dood
door: Het kleine orkest
Er was eens een koning, machtig en groot
die had slechts één vijand en dat was de dood
waarom moest de dood toch zijn leven bederven
waarom was hij zo bang, zo bang om te sterven?
de koning ontbood toen al zijn geleerden
die te paard en per koets aan het hof arriveerden
“morgen, geleerden,” zei de koning beleefd
“ik zit met een vraag waar niemand antwoord op heeft”
de jongste geleerde, een ijdele snaak
riep: “vraagt u maar Sire, vraagt u maar raak
wilt u soms weten hoeveel sterren er zijn?
of hoe zwaar al het zand weegt van de grote woestijn?
of hoe de belasting massaal wordt ontdoken?
of hoe …” maar toen werd hij abrupt onderbroken
“welnee,” zei de koning, een tikje afwezig
“waarom gaan we dood? kijk, dat houdt mij bezig”
niet één der geleerden had zo’n vraag verwacht
“al sla je me dood,” zei de jongste heel zacht
de oudste geleerde nam toen het woord
en zei: “sommige mensen worden vermoord
anderen komen per ongeluk om
maar de meeste sterven van ouderdom”
de koning zei kribbig: “ja, dat wist ik al lang
maar wat is de dood? waarom ben ik zo bang?”
de knapste geleerde zei toen: “mag ik soms even?
misschien moet u, Sire, met de dood leren leven”
de koning sprong op, z’n woede was groot
en hij schreeuwde: “ik eis een antwoord, wat is de dood?”
toen sprak een geleerde met veel fantasie:
“zal ik eens vertellen, hoe ik dat nu zie
de dood komt je halen, de dood raakt je aan
dus de dood moet in levende lijve bestaan
we moeten hem vangen, dan zijn we eraf
leve het leven en weg met het graf”
“ach, de dood,” zei de knapste, “is niet te verslaan
want als je hem aanraakt, dan ga je eraan”
toen kreeg de koning een schitterend plan
hij zei: “ik ken een stokoude, doodzieke man
hij heeft, schat ik, nog maar een uurtje te gaan
dus de dood komt hem halen, de dood komt eraan
we bouwen een glazen kooi om zijn bed
en de deur wordt uitnodigend open gezet
is de dood eenmaal binnen op weg naar zijn prooi
dan sluiten we vlug de deur van de kooi”
aldus werd besloten, men ging aan de slag
en de dood werd gevangen, nog diezelfde dag
somber en treurig zat hij achter het glas
alsof hij een levend museumstuk was
nog nooit was het volk zo gelukkig geweest
jaren en jaren vierde men feest
maar op den duur ging het feesten vervelen
en ging men gevaarlijke spelletjes spelen
men sprong van torens, in diepe ravijnen
men stoeide met leeuwen en met wilde zwijnen
men dronk liters en liters vergiftigde wijn
en voerde wat oorlog, gewoon voor de gein
en niemand ging dood, geen mens ging verloren
maar er werden wel steeds meer babies geboren
het werd als maar drukker, men kreeg het benauwd
er werden zelfs mensen de zee in gedouwd
en 100 jaar later was de lol ervan af
en ging men weer verlangen naar de rust van het graf
de koning dacht: “goed, ik ben niet meer bang
maar ik vind alles zo saai en ik regeer al zo lang”
opnieuw riep hij toen de geleerden bijeen
en zei: “wat een ellende, waar moet dat heen?”
de knapste geleerde, inmiddels zo’n drie eeuwen oud
zei: “bevrijdt toch de dood, want zo gaat het fout”
maar de jongste geleerde zei: “ja, maar wie laat hem los?
wie de deur opendoet is als eerste de klos”
de koning stond op en zei theatraal:
“laat mij het maar doen, gegroet allemaal
mijn angst voor de dood is nu wel genezen
ik heb, geloof ik, meer van het eeuwige leven te vrezen”
hij schreed naar de kooi, machtig en groot
en stierf in de armen van de gretige dood
“leve de dood”, riep het volk dolgelukkig
en ze leefden nog lang en stierven gelukkig
Ik heb al een paar dagen kriebels in mijn buik. Maar de precieze oorzaak ervan kan ik niet echt achterhalen, maar ik gok dat het een van de volgende drie is.
Zondag a.s. gaan we op vakantie. We hebben al een hoop geregel, maar we moeten nog wel even aan de slag. De papieren moeten in orde worden gemaakt, de spullen nagekeken (gasfornuisje, luchtbed, etc) en er moeten nog een paar zaken worden aangeschaft (gevarendriehoek, pomp). Misschien dat ik onbewust een beetje opzie tegen de reis. Het wordt de eerste keer dat we zo ver zelf gaan rijden. Ik ben wel een tiental keer in Frankrijk geweest, maar nog nooit dat ik zelf moest rijden. MIsschien dat ik dat spannend vind.
Of misschien is het wel het feit dat dit mijn laatste week is bij mijn huidige werkgever. Helaas is het niet zo druk meer, dus heb ik misschien wel teveel tijd om na te denken. Niet dat ik het erg vind hoor. Ik kan rationeel heel goed beredeneren dat mijn nieuwe baan veel beter voor mijn ontwikkeling zal zijn, dat ik hier wel ben uitgegroeid in de huidige vorm en dat het goed is om verder te gaan in het leven en werkpad. Maar misschien toch het afscheid nemen van de mensen, afscheid nemen van de zekerheden die je hebt. Ik weet het niet precies, maar het zou toch kunnen.
het meest waarschijnlijke vind ik het feit dat ik aan de slag ga bij een nieuwe werkgever en dan ook nog eens een groot deel van mijn werkzaamheden ga veranderen. Het type werk wordt gewoon heel anders. Financieel administratief. En wat ik nu doe is vaak routinematig en onder mijn niveau, te weinig uitdagend, te breed om lang te blijven. Ben ik te lang gebleven? Is dat wat me dwars zit? Het feit dat ik mezelf opnieuw waar moet maken? Kan ik het? Hoe zullen ze zijn?
Ik denk dat dat me het meeste bezighoud. Terwijl ik over het algemeen toch weinig problemen hiermee heb. Gelukkig heb ik nog een vakantie voordat ik aan de slag ga, dan kan ik nog even lekker rusten en mezelf opladen voor de nieuwe baan. Ondanks de vlinders heb ik er toch zin in! Ach, en waarschijnlijk is een beetje spanning ook wel goed.
Ik heb weer een nieuwe iq-test gevonden en gedaan. Ook hier zit ik weer in de goede sector, namelijk een iq van 130 (met nog 2:27 over aan tijd). Een echte engelse, wat af en toe wel lastig is. Maar er wordt rekening mee gehouden en het resultaat lijkt dus wel aardig te kloppen.
Klik hier om de test ook te maken.
Gisteravond natuurlijk naar het Nederlandse voetbal gekeken, samen met de rest van Nederland. Ik was op een slagingsfeset van een oud-teamgenoot van me. Bas was geslaagd voor het VWO en dat was natuurlijk reden voor een feestje. Samen met twee andere vrienden op Klein Hartenstyn in Oosterbeek. Nogal decadente locatie voor een eenvoudig slagingsfeestje. Er bleek een goede verklaring. De ouders van een van de twee vrienden bleken daar de zaak te runnen, vandaar de goedkope mogelijkheid.
Het leek wel een beetje op een avond stappen in Arnhem. Daar is de gemiddelde leeftijd van de stappers ook laag en met mijn 26 jaar viel ik een beetje uit de boot. Gelukkig waren er nog een paar 'ouderen' voelde het niet helemaal als een middelbare-school-revival. Op dat soort momenten merk je toch dat je niet altijd jong blijft, hoe je je ook voelt van binnen.
Maar er was een beamer met een diascherm en we konden het goed zien. Nederland had mooie kansen, meer dan Portugal zelfs, maar miste in mijn ogen samenhang. Er werd niet goed genoeg samengespeeld. Kijk je naar de goal van Portugal, dan zie je een snel samenspel. Veel beter afgestemd op elkaar dan onze spelers in dit toernooi. Daarin was Jong-Oranje bijvoorbeeld al veel beter. Natuurlijk is de tegenstand daar ook minder, maar het spel was beter. Er zijn veel teams die teleurstellen dit toernooi, zoals Frankrijk, Brazilie, Nederland en Engeland. Mijn voorspelling, als het zo doorgaat wordt het Spanje tegen Argentinie in de finale.
Maar het zijn niet alleen de teams die teleurstellen, ook de scheidsrechters laten het goed afweten dit toernooi. Gister ook weer een blunder met de schwalbe van Figo, met als gevolg verwijdering van een speler aan oranje (witte tenues) zijde. Maar voor de rest floot hij redelijk en de meeste van de 20 kaarten waren toch wel terecht. Maar bij de andere wedstrijden heb ik ook draken van scheidsrechters gezien. En wat ik niet snap, als je kijkt naar andere sporten, dat er maar 1 scheidsrechter is, die ondersteunt wordt door twee lijnrechter.
Waarom niet een systeem als in basketbal met twee scheidsrechters. Of zoals hockey met twee of drie. En waarom niet zoals tennis met lijnrechters op iedere lijn. Er is zat geld om dat op hoog niveau voor elkaar te krijgen. Of ondersteuning van computers zoals met tennis of ijshockey. IJshockey, waar in de videokamer de vuile acties alsnog onderzocht en bestraft kunnen worden. Waarom dat krampachtige vasthouden aan een primitief systeem. Ook buitenspel is toch veel makkelijker te bepalen via camera's. Tegenwoordig hebben ze binnen 1/2 seconden de herhaling als in beeld waarbij ze het moment van schieten kunnen be'freeze'en. Onbegrijpelijk voor volkssport nummer 1.
In ieder geval is het voor Nederland over, heb ik toch nog een aardig feestje gehad en kunnen we zonder spijt zondag a.s. op vakantie gaan (want we missen geen Nederland in de finale!).
"Futurama" gets new life on Comedy Central
Hooray for us geeks!
BumpTop 3D Desktop Prototype
Zou Vista op deze manier omgaan met desktopbeheer? Zou mooi zijn! (Video)
The Banned Cartoon Collection
En waarom? Soms snap ik er echt niets van
Balkenende klaagt over gebrek aan waardering, dat is de titel van een stuk op Nu.nl. Bij het verantwoordingsdebat over het economisch beleid van het afgelopen jaar moest de regering het weer eens ontgelden. Natuurlijk is het de oppositie die stevig van leer trekt en probeert de regering onderuit te halen in de hoop op meer zetels straks bij de verkiezingen. En natuurlijk is het zo dat er nog een hoop verbeterd kan worden, maar mensen, waar zijn we toch mee bezig.
Toen de verkiezingen waren geweest en de regering hervormingen aankondigde om de economische recessie het hoofd te kunnen bieden, stond er natuurlijk niemand te juichen. Bezuinigingen zijn natuurlijk nooit leuk en er zijn tijden geweest dat op dit soort momenten de regering extra ging investeren. Maar niet nu. Er waren mensen die het kiezersbedrog vonden, want dat was toch niet beloofd!
Een van de grote manco's van ons kiesstelsel is dat je met slecht nieuws nooit veel zetels haalt. De gemiddelde Nederlander is een korte termijn denker die zich laat leiden door goed nieuws. Ik vond het net een ziek huisdier, dat de het baasje wordt geaaid en lekker te eten krijgt, om vervolgens meegenomen te worden naar de dierenarts. Dat is namelijk de enige manier om verkiezingen te winnen en plannen tot uitvoer te brengen. Jammer maar helaas.
Ik ben blij dat er partijen zijn die opstaan en aan de slag gaan, ook in moeilijke tijden. In makkelijke tijden kan immers iedereen regeren. Dan is alles mogelijk en kun je jezelf lekker populair maken. Maar wanneer het bergafwaarts gaat, wie durft dan het zware werk te verrichten. Er zijn er zat die het belijden, Wouter Bos en Jan Marijnisse, maar met plannen komen en een overkoepelende visie blijkt toch vaak lastig.
De betere tijden breken nu weer aan. Dan kun je doen alsof er geen slechte tijd is geweest of dat deze vanzelf is overgewaaid, maar dan ben je blind voor het werk dat is verzet. Er zijn inpopulaire maatregelen getroffen om het land weer gezond te krijgen en daar kunnen we nu weer de vruchten van gaan plukken.
Ik vind het prachtig dat ons kleine landje het internationaal toch altijd weer zo goed weet te doen. Kennelijk kijken we teveel naar binnen naar wat er allemaal niet goed gaat. Het typeert ook wel hoe wij zijn. En het is ook zo'n slechte eigenschap nog niet, maar af en toe iets positiever mag ook wel. Het is ook grootmoedig als je je opponents sterke punten durft te complimenteren.
Laat ik dan maar aftrappen. Ik ben absoluut geen VVD-stemmer, maar ik vind wel dat zij vaak een goede kijk hebben op hoe Nederland er economisch voorstaat. En zij weet de financieel sterke kanten van Nederland vaak wel nog beter te maken, door zich sterk te maken voor de bedrijven.
-
Life is a Ballgame
Life is a ballgame
Bein’ played each day
Life is a ballgame
Everybody can play
Jesus is standin’ at home plate
Waitin’ for you there
Life is a ballgame, but
You’ve got to play it fair.
First base is temptation,
The second base is sin
Third base tribulation
If you pass you can make it in
Ol’ man Solomon is the umpire
And Satan is pitchin the game
He’ll do his best to strike you out
Keep playin’ just the same.
Daniel was the first to bat
You know he prayed three times a day
When Satan threw him a fast ball
You know he hit it anyway
Job came in the next inning
Satan struck him in every way,
But job he hit a home run
And came on in that day.
Prayer will be your strong bat
To hit at Satan’s ball
And when you start to swing it
You’ve got to give it your all in all
Faith will be your catcher
On him you can depend
And Jesus is standing at Home Plate
Just waitin for you to come in.
Moses is standin’ on the side lines
Just waitin to be called
And when he parted the Red Sea
He gave Christ is all-in-all
John came in the last inning
When the game was almost don
Then God gave John a vision
And he knew he’d all ready won.
by Sister Wynona Carr
Published: April 8, 1952
Published by: Specialty Records
