Het is inmiddels 2 maanden na het beeindigen van mijn succesvolle (hum!) volleybalcarriere en tot op heden voel ik nog weinig kriebels. In het verleden dan kwam er tegen het einde van de vakantie een groot verlangen om weer een bal in de vingers te voelen. Hoewel de vakantie nog moet komen, heb ik niet het gevoel dat ik daarna weer die neiging ga krijgen. Tot nu toe is het alleen maar genieten.

Ik geniet van de vrije tijd. Op zaterdagen gewoon kunnen doen waar je zin in hebt. Niet 's ochtends gauw boodschappen doen, spullen pakken en wegwezen. Gewoon lekker uitslapen, genieten van alles wat er gebeurd en leven zonder horloge. Natuurlijk ook wel afspraken, maar alleen waar ik zelf voor kies. En ook doordeweeks heb ik meer tijd over. Het is nog wel zoeken naar een juiste balans in de invulling, maar ik ben niet bang dat ik die niet zal vinden.

Ik geniet van de rust. Het afgelopen jaar is er behoorlijk wat gezeik geweest in het team. En net als met alles waar je aan gewend ben, merk je dat het meest, als iets er niet meer is. En daarom is die vredige rust die ik nu ervaar zo heerlijk. Begrijp me niet verkeerd, ik houd van een uitdaging en teamwork. Ik geniet van de weg die je samen moet afleggen om een doel te behalen. Alleen wanneer ego's in het team niet opzij kunnen worden gezet, is het lastig om een teamresultaat te behalen.

Ik krijg zin in andere dingen. Volleyballen op niveau claimt gewoon veel tijd. Ik trainde dan nog maar 2x per week en speelde dan op de zaterdag, maar daarmee is al een groot deel van je vrije tijd ingevuld. Er waren altijd al veel andere zaken waar ik ook actief mee aan de slag wild en dat kan nu ook. 

Mijn ambitie verschuift. Dit is wel een beetje een vreemde, want ik had het niet verwacht en andere jaren ook niet zo beleefd in de tijd dat ik geen volleybal had. het is namelijk zo dat toen ik rationeel had besloten om te gaan stoppen met werken, ik opeens meer uitdaging in ijn werk begon te zoeken. Meer over de langere termijn nadenken en welke stappen ik dan nu moet zetten om bepaalde niveaus te bereiken. Niet dat ik nu in een keer over lijken ga, maar meer dat ik bewuster bezig ben hoe ik meer uit mijn werk kan halen. Volleybal naast werk was mijn uitlaatklep en mijn uitdaging, en die was kennelijk nog belangrijker dan mijn werk. Raar eigenlijk. Het zal er ook wel mee te maken hebben dat een deel van mijn werk toch wel routinematig werk was en daar houd ik niet zo van.

Samen met een andere teamgenoot die ook is gestopt met volleybal ben ik gaan tennissen. En hoewel ik er dus alleen maar van geniet, begint hij toch al wel seieuze twijfels te krijgen. Wat eigenlijk heel grappig is, omdat we nog maar nauwelijks 2 maanden zijn gestopt. Ik zie hem dan ook wel weer beginnen aan het begin van het nieuwe seizoen. In ieder geval met trainen 1 x per week en misschien ook nog wel competitie. Maar dat zelf wel in hoofdstuk 4 of 5 aan bod komen.

Voor mij dus nog geen reden tot klagen en hoewel ik dus niet meer zoveel (lees: niet) in de kantine zit, mis ik het sociale aspect nog niet. Dat gaat zeker nog wel komen, als ik het niet op andere manieren binnen krijg. En ik denk eigenlijk dat ik het nog wel op andere manieren zal vinden.