Voor mij weer een lange tijd geleden. Het ontbreken van tijd als voornaamste reden. Zoals ik al zei in mijn vorige post (van heeeeel lang geleden), had het posten voor mij even geen prioriteit meer. En dat heeft het nog steeds niet, maar ik mis het wel een beetje. Ik mis het om er mee bezig te zijn. Om te schrijven over iets. Je gedachten in woorden te uitten, concreet te maken. Ik hoop dat ik de komende tijd weer wat meer hiermee bezig kan zijn.

De afgelopen week heb ik een documentaire gezien van Martin Scorsese over Bob Dylan. De titel heb ik al verraden. No direction home. Ik kreeg hierbij echt het gevoel van een geschiedenisles. Alsof je meemaakt wat er in een bepaalde periode in de geschiedenis is gebeurd. Het is echt een geweldige documentaire. Allerlei personen spreken over de levende legende en ook hijzelf komt uitgebreid aan het woord. En het grappige van deze film is dat het laat zien hoe deze man bezig is om allerlei mensen te beinvloeden en zelf een bepaalde rol te spelen in de wereldgeschiedenis, terwijl hijzelf eigenlijk niet weet waar hij mee bezig is. Wanneer hij aan het woord is, komt er ook eigenlijk weinig zinnigs uit. En dat terwijl de teksten die hij schrijft werkelijk briljant zijn en zelfs iets profetisch hebben.
De docu zit vol unieke beelden en opnames van concerten, maar wat ik ook erg leuk vond waren de beelden van de artiesten die Bob Dylan hebben beinvloed. Dus een aanrader voor iedereen die van muziek houdt, die van geschiedenis houdt of die houdt van docu’s.